Category Archives: People

I met some wonderful people along the way. Here’s what they (have to) say.

Berlin – a guest post from my friend John

What John, my friend from Pennsylvania, USA, has to say about the beautiful city of Berlin, and why he has chosen it as his home:

“Berlin. You just say the word and the preconceptions swirl in. David Bowie, the club scene, the Führerbunker, the Wall. For Berlin, history has been hidden beneath the surface, but it is lurking only just beneath if you care to look for it. Berlin is as much still an idea as it is a city. Each neighbourhood (or “kiez” in German) has its own feel to it and its own “kiezkultur”. Whether it is child-friendly Friedenau or artist centric Kreuzberg, Berlin sometimes feels more like a Pandemonium than a capital city.

Berlin is a kaleidoscope not just its apartments and in districts, but in foods and languages. German still dominates many businesses here in Berlin, especially outside of the start-up scene. But English dominates the streets in many districts. French, Turkish, Arabic, Greek, Russian all have their communities and sometimes entire districts. Hipsters have infiltrated most parts of the city, nowhere is truly safe from them. The food likewise comes from all over the world with specialities in Mexican, Indian, Indonesian and Turkish foods on top of the Döner and Currywurst that Berlin is perhaps best known for.

The stereotype of Berlin also relies on its jobless, artistic cool. The division of Berlin kept companies and many people out, keeping rents low and government aid high. While this has largely persisted during the long and expensive process of reunifying the city (and the country), Berlin’s cheap rents have encouraged many young entrepreneurs from across Germany and Europe to make Berlin their home. The rush of new faces into Berlin has raised rents, but the artists are not leaving without a fight. Berlin has never been without its strong counterculture to the Prussians living around it – not in the 30s before Hitler and certainly not today. The art seen will remain and will evolve. And in the meantime, the artists will have to share the city with the yuppie businessmen and government ministers. Berlin is in its own way all things to all people.

Berlin’s incredible variety, its opportunities and its cost of living drew me, and many others, to the city. Moving to Berlin is a chance to live in many cities all at once; each neighborhood and community can seem a world apart.”

John and me
John and me
Molecule Man, Spree River
Molecule Man, Spree River
Berliner Fernsehturm
Berliner Fernsehturm

Good bye 2015, you have been great! | Our World Trip

We flew around the whole world, visited four continents, travelled to many countries, swam in three oceans, flew through different time zones and experienced the exact same day twice.

We cycled through unfamiliar cities, survived the craziest (bus) drives, jumped off cliffs, saw some sunrises and many sunsets. We climbed up volcanoes, tracked through bays, and fought against angry monkeys. We tried surfing, diving and even canyoning. We lay on lonesome beaches with white sand and turquoise colored water.

We spent time in the jungle, on mountains, visited historical sites; we slept under the most amazing night sky and saw the sea glowing in a neon blue light. We swam in waterfalls and with wild giant turtles; we saw sea shells moving.

We learned a lot about other cultures and traditions, we tried exotic fruits and food, and even took some cooking classes. We met new people and have made many new friends. We partied, sang and danced.

Our world trip has been a big adventure, like a dream and we have had the courage to live this dream. We had fun, enjoyed great happiness and laughed a lot. We loved the freedom we had and lived our lives to the fullest.

We saw big wealth, but also desperate poverty. We had time to think about the world, about the people, about us. We learned to appreciate what we have. Time went by so fast. What we have now are UNFORGETTABLE MEMORIES.

______

Elveda 2015, şahaneydin!  |  Dünya turumuz

Uçakla tüm dünyayı turladık, dört kıtayı gezdik, birçok ülkeyi gördük, üç okyanusta yüzdük, ve farklı zaman dilimlerini geçerek aynı günü iki kere yaşadık.

Yabancı, bilmediğimiz şehirlerde bisiklet turlarına çıktık, çılgın Asya trafiğinde seyahat ettik, kayalıklardan atladık, bir kaç gündoğumuna ve birçok günbatıma tanık olduk. Volkanlara tırmandık, koylardan geçtik, öfkeli maymunlarla savaştık. Sörf yapmayı, denizin derinliklerine dalmayı hatta “canyoning” yapmayı denedik. Bembeyaz, un gibi kumu, ve turkuaz renkli suyu olan plajlarda güneşlendik.

Ormanlarda, dağlarda zaman geçirdik, tarihi yerleri gezdik. Parlayan yıldız dolu gökyüzünün altında uyuduk, ve gece denizin sarı-mavi bir ışıkla ışıldamasına tanık olduk. Şelalelerde, ve denizde dev kaplumbağalarla beraber yüzdük; oynayan deniz kabuklarını izledik.

Değişik kültür ve gelenekleri tanıdık, hiç bilmediğimiz egzotik meyve ve yemekler yedik, yemek pişirme dersi bile aldık. Bir sürü insanla tanıştık, yeni arkadaşlıklar edindik. Şarkılar söyledik, ve oynadık.

Dünya turumuz büyük bir maceradı. Bir rüya gibi, ve biz bu rüyayı görmeye cesaret ettik. Çok eğlendik, mutlu olduk, kahkahalar attık. Özgürlüğümüzü çok sevdik ve hayatımızı doya doya yaşadık.

Büyük zenginlik gördük, ama acımasız fakirlikde. Düşünmeye çok zamanımız oldu: dünya ve insanlar, ve kendimiz hakkında. Bu güzel, şanslı hayatımızın değerini bilmeyi öğrendik. Zaman çok çabuk geçti. Bu turdan bize şimdi kalan? UNUTULMAZ ANILAR!

Meeting the local hill tribes in Sapa…

Sapa is a little town surrounded by very impressive mountain landscapes, and doubtlessly one of the most interesting and most beautiful places I’ve ever been to.

image

image

image

image

What makes Sapa so special are the encounters with the local people.

image

See all these ladies running? This is what happens when a tourist bus arrives in Sapa. They all offer you to show you their villages or ask you to stay with them for one or two nights for a fair price. (By the way, their English language skills are pretty impressive.)
This is how we met Mama Chu.

Mama Chu was very friendly, told us some interesting facts about Sapa and walked us to our hostel (as we had asked her for directions), without expecting anything back from us. As we truly enjoyed the conversation, we decided to take a 4-hour walk with her to her village the next day.

Unfortunately, the weather wasn’t great. There was no rain, but it was very very foggy. So, we couldn’t actually enjoy the beautiful landscapes, as the visibility was highly limited.

image
Mama Chu

image

But we learned a lot about Mama Chu’s daily life, about her culture, and also about the other hill tribes:
There exist eight different hill tribes that live in and around Sapa. Interestingly, they all speak different languages, and no or only little Vietnamese. (Their children learn Vietnamese in school though.) The hill tribe peoples’ clothing looks pretty similar, yet the different colors of their hats or skirts indicate their tribal affiliations. In general, the tribe women are ‘responsible for the tourists’, while the men work on fields. Tourism is a huge source of income in Sapa – on the one hand. On the other hand, we saw many little girls selling souvenirs (probably instead of going to school), which is definitely a downside of tourism and something to think about. Also, over the years, many hill tribe women have become crafty salespersons who can have pretty aggressive sales techniques, which may in turn lead to bad experiences as a tourist.

The hill tribes live in very basic wood houses which often consist of one big, single room where every corner has a different function. For instance, in one corner there is a fireplace for cooking, in another there are mattresses for sleeping, and so on. The shower tank and the toilet are outside. First I felt bad somehow. For me all this was … let’s say ‘veeeeery basic’. But walking through the villages, I saw so much happiness. I realized once again that money and luxury doesn’t make happy, happiness is something you cannot buy!

____________

Sapa çok etkileyici dağ manzaraları ile çevrili bir kasaba, ve kuşkusuz gittiğim en ilginç ve en güzel yerlerden biri. Bu ilginçliğini ve güzelliğini Sapa en çokta yerel dağ halkına borçlu bence.

Üstteki resimde koşan bayanları gördünüz mü? Bu bir turist otobüsü Sapa’ya geldiğinde görülen tipik bir manzara. Kadınların her biri turistlere köylerini gösterme teklifi eder, veya bir gece evlerinde kalmaya davet eder (birazcık para karşılığında). Bu arada, bayanların İngilizce dil becerileride oldukça etkileyicidir. Bu ortamda Anne Chu’la tanıştık.

Anne Chu’ya otelimiz nerde olduğunu sorduk, ve bizden karşılığında hiçbir şey beklemeden, yirmi dakika yürüyerek otelimizin yolunu gösterdi bize. Yol boyunca çok güzel sohbetler ettik, ve ertesi gün Anne Chu’nun köyünü ziyaret etmeye karar verdik. Sabah saat 9’da Anne Chu’la otelimizin önünde buluştuk ve 5 saatlik bir yürüyüşe başladık.

Ne yazık ki, hava hiç güzel değildi. Yağmur yoktu, ama etraf acayip sislidi. Yani o güzelim manzaraların tadını pek çıkaramadık.

Bunun yerine Anne Chu’nun günlük hayatı, kültürü, ve diger dağ halkları hakkında çok şeyler öğrendik:
Sapa’da tam 8 farklı dağ halkı yaşıyor. Hepsi farklı diller konuşuyor, ve Vietnamca hiç veya çok az biliyorlar. Çok ilginç değilmi?! (Ama artik çoğu köylerde okullar açılmış, ve çocuklar okulda Vietnamca öğrenebiliyor.) Dağ halkının kıyafetleri birbirine çok benziyor, ancak değişik renkli şapkalari / başörtüleriyle ve etekleriyle hangi köyün halkı olduklarını belli ediyorlar. Genelde, kadınlar turistlerle ilgilenirler, erkeklerde tarlalarda çalışmaya gider. Turizm Sapa’nin en büyük gelir kaynağıdır, bir yandan. Diğer (kötü) yandan, okula gitmek yerine hediye eşya satan birçok küçük kızlarla karşılaştık.

Dağ halkı ahşap, tek odalı evlerde yaşıyor. Odanın bir köşesinde yemek pişirmek için bir şömine vardır, diğer köşesinde uyumak için minderler vardır, vesaire vesaire. Duş tankı ve tuvalet dışarıdadır. Bunları görünce kötü hissettim ilk önce. Ne kadar yoksul insanlar dedim kendi kendime. Ama sonra, köylerini gezerken, insanların yüzünde ve gözlerinde gördüğüm tek şey mutluluk oldu. Bir kez daha para ve lüks mutlu etmediğini, ve mutluluk satın alınamayan bir şey olduğunu fark ettim!

A mysterious meeting in the park in Ho Chi Minh City…

We were walking through the park in Ho Chi Minh City when a black-dressed young man in his twenties with a (note)book under his arm approached us. To be honest, my first thought was ‘Oh no! A member of a sect doing missionary work…’ It was just after seven in the evening and the park was filled with people: There were children running around, groups of women doing some kind of (funny) aerobic training, men playing “Jianzi”, couples waltzing to interesting Asian music, … a great atmosphere. ‘Probably a good place for some missionary work’, I thought.

The guy was very friendly and seemed very interested in us. He asked where we were from, what our occupations in our home countries were, whether we liked seafood, how our home country was different to Vietnam, how it felt like to fly in a plane, and so on. After maybe three minutes of talking, we still had no clue what this guy wanted from us and suddenly, we found ourselves encircled by around ten other young people. They were all asking the same or similar questions, and each one of them seemed so eager to talk to us.

‘Ok now, these people don’t look like missionaries any more…’ I thought, discarding my initial idea. I was getting more and more confused when finally one of them introduced himself with these words:
“Hello, I am Dinh, and I study IT here in Ho Chi Minh. I come to the park almost every day to meet and talk to foreigners, and to practice my English skills with them. It’s a great opportunity for us, it’s free and it’s fun!”

Suddenly everything made sense, and was pretty simple: we were encircled by Vietnamese students who were looking for opportunities to talk in English and to get know other cultures. Knowing this, we had a very interesting, three hours long conversation with these lovely people and learnt so much about Vietnam and its culture, about student life in Ho Chi Minh City, about what young people in Vietnam dream of, and so much more.

If you’re in Ho Chi Minh City, definitely take a walk around the park in District 1 in the evening. You’ll learn so much about Vietnam! 😉

image

– Ho Chi Minh parkinda ilginç bir buluşma –

Ho Chi Minh City parkından geçiyorduk, bize birden yirmili yaşlarında, siyah giyimli genç bir adam yaklaştı. Kolunun altında bir kitap vardı birde. Dürüst olmak gerekirse, ilk düşüncem şu oldu: ‘Oh hayır! Bu çocuk kesin bir mezhebin üyesi, ve dinini yaymaya çalışanlardan…’

Saat akşam yediyi daha yeni geçmişti ve park insanlarla doluydu: ileriye geriye koşturup duran çocuklar, (komik) aerobik antrenmanı yapan kadın grupları, “Jianzi” oynayan erkekler, ilginç Asya müziğine vals dans eden çiftler, … harika bir atmosfer vardı parkta. ‘Dinini yaymak için ideal bir yerdir burası muhtemelen”, diye düşündüm.

Çocuk çok güleryüzlüdü ve bize sorular sormaya başladı: Nerden geliyorsunuz? Öğrenci misiniz? Vietnam sizin kendi ülkenizden çokmu farklı? Uçağa binmek nasıl bir duygu? Deniz ürünlerini severmisiniz? Vesaire vesaire. Biz hala durumu çözememişken, baktık birden etrafımızda ondan fazla genç insan toplanmış. Hepsi aynı veya benzer soruları soruyordu, ve her biri bizimle konuşmaya çok istekli görünüyordu.

‘Yanlış düşünmüşüm. Bu gençler hiç mezhep insanları gibi görünmüyor’, diye aklımdan geçti. Kafamiz tam karışmışken, kendini böyle tanıtarak, çocukların biri durumu açıklığa çıkardı: “Merhaba, adım Dinh. Ho Chi Minh Üniversitesinde bilgisayar mühendisliği okuyorum. Hemen hemen her akşam yabancılarla tanışmak ve ingilizcemi geliştirmek icin parka geliyorum. Bu bizim için büyük bir fırsat. Böylece ingilizce öğrenmek hem bedava, hem çok zevkli.”

Bu sözleri duydukdan sonra ingilizce öğrenmek ve yeni kültürleri tanımak isteyen öğrencilerle çevrili olduğumuzu anladık. Bu güzel insanlarla nerdeyse üç saat süren bir konuşmaya daldik. Öğrenciler bize rüyalarını anlattılar, Vietnam’da yaşam koşulları hakkında konuştuk, Ho Chi Minh City gibi büyük bir şehirde okumanın zorluklarını ve güzelliklerini anlattılar bize, ve çok daha fazlası.

Ho Chi Minh City’ye yolunuz düşerse, kesinlikle parka uğramadan geçmeyin. Burada öğrencilerle konuşarak Vietnam hakkında çok çok şey öğrenebilirsiniz. 😉

The Killing Fields – Cambodian genocide

You wear glasses? If so, you probably wouldn’t have survived in Cambodia forty years ago, when the Communist Khmer Rouge Regime was ruling the country.

The Khmer Rouge came to power in 1975, and let by Pol Pot, they killed more than 2 million people – which means 25 percent of the Cambodian population at that time. The regime’s aim was to create a new rural, classless society by forcing everyone to become hard-working farmers (I could also say ‘slaves of the government’ who often died from overwork or starvation), and by killing the “rest” – as bad as this may sound. Schools, hospitals, banks were closed; intellectuals and their whole families (even babies!), regarded as a bad influence, were murdered. You didn’t need a university degree to be considered as ‘intellectual’, having been to primary school, or speaking a foreign language, or simply wearing glasses was reason enough.

From 1975 to 1979 Cambodia went through hell. This period has left the country with deep scars. For instance, travelling around in Cambodia, I’ve barely seen older people. Also, having lost its intellectuals to this unimaginable cruelty, the country is by far not as developed as it could be.

While Pol Pot died 1998 without ever being brought to justice for his countless crimes against humanity; Duch, the regime’s chief jailer and murderer of ten thousands of people, was only sentenced in 2010!! Many other Khmer Rouge commanders are still free…

Visiting Choeung Ek, one of the sites, where the mass killings took place and where thousands of victims are buried – some still undiscovered – was an overwhelmingly sad experience for me. I think it is important to write about all this and to educate ourselves, so that something like this never happens again!

image
'The Killing Tree'

— Kamboçya soykırımı —

Gözlük takıyormusunuz? Eğer öyleyse, kırk yıl önce, Komünist Kızıl Kmerler rejimi altında olan Kamboçya’da muhtemelen hayatınızı kaybetmişdiniz.

1975’te Kızıl Kmerler adlı radikal komünist bir hareket Kamboçya’da iktidarı ele geçirmiş ve kurucuları ve önderleri Pol Pot altında 2 milyondan fazla kişinin ölümüne neden olmuştur. Bu o zamanki nüfusun yüzde 25’idir.

Rejimin amacı: ülkeyi sınıfsız ve çalışkan bir çiftçi toplumuna çevirmek. 1975 – 1979 seneleri içerisinde, Pol Pot çiftçi olmayan herkesi, en başta aydın insanları ve bütün ailelerini (bebekten nineye kadar), öldürtür; ve çiftçileri ya açlık yada çalışmaktan ölene kadar pirinç tarlalarında köle gibi çalışmaya zorlar. Ayrıca okulları, hastanelerı, ve bankaları kapatırır. Aydın insan Pol Pot’a göre üniversite diploması olan birisi değildi sadece: ilkokula gitmiş olmayı, yabancı dil bilmeyı veya gözlük takmayı bile bir insanı öldürmeye yeterli bir neden olarak görmüş Pol Pot.

1975’den 1979’a kadar inanılmaz acı bir dönemden geçmiş Kamboçya’lılar. Bu ülkede derin izler bırakmış. Örneğin, Kamboçya’da gezerken pek yaşlı insanla karşılaşamazsınız. Tüm aydın insanlarını kaybetmiş olan bir ülke olan Kamboçya çok gelişememişde bu yüzden.

Pol Pot, 1998’de suçları yüzünden hiç yargılanmadan, kalp krizinden ölürken; Duch, rejimin baş gardiyanı ve on binlerce kişinin katili, daha yeni, 2010 senesinde mahkum edildi. Birçok Kızıl Kmer komutanları hala özgür bir yaşam sürüyorlar …

Choeung Ek bu soykırımın gerçekleştiği birçok yerlerden biri; binlerce kişinin gömülü olduğu bir yer… Burayı ziyaret etmek pek güzel bir duygu değildi. Ama böyle bir şeyin asla tekrarlanmaması için, kendimizi bu konuda eğitmemiz gerektiğini düşünüyorum. O yüzden yazdıklarımı buraya kadar okumuşsunuzdur umarım.

“Every person counts” — Epic Arts Café in Kampot, Cambodia

Looking for a good place for breakfast in Kampot – a lovely riverside town in South Cambodia – we came across the Epic Arts Café. This is a very special restaurant: many of its staff is disabled or deaf. It was a highly interesting experience and we truly enjoyed our meals. I even learnt some Cambodian sign language.

image

image

This is definitely a café worth visiting if you’re in Kampot!

And if you would like to see some of this lovely people dancing, check out the video below. I’m sure it’ll make you happy. 😉

______________

“Her insan önemli”

Kampot, Kamboçya’nin güneyinde, nehir kenarında kalan, güzel bir kasaba. Kahvaltı etmek için iyi bir yer ararken Epic Arts Café karşımıza çıktı. Epic Arts çok özel bir yer: Personelinin birçoğu engelli ya da sağır. Bu lezzetli kahvaltı son derece ilginç bir deneyim oldu bize. Hatta biraz işaret dili bile öğrendim.

Eğer olurda Kampot’a yolunuz düşerse, bu café’ye kesinlikle uğrayın derim.

Epic Arts Café’de çalışan bazı insanları üstteki youtube klibinde izleyebilirsiniz. Bu güzel insanların dansı sizi, şarkının adı gibi “happy”, yani mutlu, edecek kesin. 😉

Here you’ll find the best pancakes in Koh Phangan ;) *Lexy Pancakes*

“I think if you travel to a country, you should know / learn something about that country’s culture and history …
In my eyes travelling is a gift. So you’re very lucky! For most people in Thailand travelling isn’t easy or even impossible for several reasons. But I am very happy to meet many new people from all around the world in my pancake shop.”

Thanks Lexy, it was great talking to you!! And my Nutella pancake was amazing! 🙂

image

___________________________

“Eğer bir ülkeye gidiyorsanız, o ülkenin kültürü ve tarihi hakkında bir şeyler öğrenmeniz gerektiğini düşünüyorum …
Benim gözümde değişik ülkeleri gezip görebilmek bir hediye. Yani çok şanslısınız! Tayland’in insanları için çeşitli nedenler yüzünden dünyayı gezebilmek öyle kolay değil, hatta bazen imkansız. Ama benim krep dükkanımda birçok insanla tanışma fırsatım oluyor, bu yüzden çok mutluyum.”

Chandrika from Hikkaduwa

I really enjoyed staying with Chandrika in Hikkaduwa. She was a great host, and I will miss our ‘evening chats’ about Europe, India, family, love and various other topics…

Chandrika:
“I was born and lived in Mumbai, India, for 20 years. After getting married, I returned to my home country Sri Lanka and started this guesthouse here in Hikkaduwa with my husband. More than 30 years past and I am still enjoying having many people from all around the world here.
Even though the sea is right on my doorstep, I don’t have the time go to the beach very often – but that’s totally fine with me. The source for my happiness are doubtlessly my children.”

image

______________________

Chandrika’nin pansionunda kalmak çok zevklidi. Akşamları beraber oturup ‘dünyanın hallerini’ konuşmayı özleyecegim…

Chandrika:
“Mumbai, Hindistan’da doğdum ve büyüdüm. 20 yaşında evlenip kendi ülkeme, yani Sri Lanka’ya, geri döndüm ve eşimle beraber Hikkaduwa’da bu küçük pansionu açtık. 30 yıldan fazla zaman geçti ve ben hala dünyanın dört bir yanından insan ağırlamasını çok seviyorum.
Deniz kapının önünde olsa bile, çok sık plaja gidemiyorum – ama olsun. Benim mutluluğumun kaynağı çocuklarım.”

Indika from Weligama

Look what our lovely host in Weligama, Indika, has to say:
“Sri Lanka is an island surrounded by the Indian Ocean, and is therefore known as the ‘Perl of the Indian Ocean’. Our country has been popular all over the world especially with exports, mainly tea, coconut and rubber.
Most Sri Lankan people are very hospitable, especially for foreign people. They like to share their experiences with others.
I live with my partner Anu, her parents and my twin daughters: Irushi and Inushi. I’m a business man, Anu is a school teacher, and her parents are former officers of the government. I like to share the Sri Lankan culture and tradition with people from other countries.”

image

When I took this photo Anu was at work unfortunately… | Anu çalışıyordu malesef bu fotoğrafı çektiğimde…

image

Irushi & Inushi ❤

Weligama’daki pansionumuzun sahibi Indika, bakın ne diyor:
“Sri Lanka, Hint Okyanusu ile çevrili bir adadır, ve bu nedenle ‘Hint Okyanusu’nun incisi’ olarakda bilinir. Ülkemiz, ihracatlarıyla (özellikle çay, hindistan cevizi ve kauçuk) ile tüm dünyaya tanınmıştır. Bundan ötürü Sri Lanka’nin insanlar çok misafirperverlerdir.
Ben, eşim Anu, ailesi ve ikiz kızlarımız, Irushi ve Inushi, ile beraber yaşıyorum. Ben iş adamıyım, Anu okul öğretmeni ve kayinvalidemler hükümetin emekli subaylarindan. Diğer ülkelerden gelen insanlarla Sri Lanka’nin kültürünü ve geleneğini paylaşmayı çok seviyorum.”